Over een paar weken bestaat mijn boek echt!

Dan kan ik het vasthouden en er doorheen bladeren. Laten zien dat ik het echt heb gedaan. Iedereen kan het lezen! Dan ben ik dus schrijfster. Alhoewel je volgens de Helmondse alleskunner Jan Vriends al schrijver bent zodra je werkt aan een boek. Ik ben er al bijna twee jaar mee bezig, maar het voelt voor mij toch nog vreemd. Ik betrap mezelf erop dat ik het vooral nodig heb dat anderen mijn werk waarderen voor ik mezelf zo’n titel durf te geven. Is dat onzin? Ik weet ook dat het bij creatieve beroepen hoort dat je nooit helemaal tevreden bent over je werk, simpelweg omdat je van alles wat je maakt weer leert. Best apart.

Terugkijkend op het schrijfproces ben ik zeker gegroeid, dat alleen is veel waard. Op een zondagochtend, zo’n twee jaar geleden, lag ik een beetje te luieren in bed en plannen te maken voor de zomer. Ineens wist ik wat ik wilde doen in de drie weken dat Evelyn bij haar vader was! Ik stuurde Mark een berichtje of hij mij even wilde bellen omdat ik een leuk idee had. Dat deed hij binnen een half uur en ik bood hem aan om zijn verhaal op te schrijven. Het was een spontaan idee en ik had nog niet nagedacht over hoe dat dan precies moest. Ik kende alleen de hoofdlijnen, en vermoedde dat het niet alleen voor hem fijn zou zijn om het aan papier toe te vertrouwen maar dat het ook interessant zou zijn voor anderen om te lezen. Hij was direct enthousiast.

100 pagina’s

Daarna vormde het boek zich in mijn hoofd, het zou 100 pagina’s worden (ook voor niet-lezers als Mark goed te doen) en ik wist ook hoe ik het verhaal zou opbouwen. Voor mij waren er drie componenten: de ontvoering (het verslag), de gevoelens van Mark en Noorwegen. In juli 2013 ben ik in Noorwegen geweest om het land te leren kennen en de details over deze periode in zijn leven te horen. Aan het eind van deze twee weken had ik het hele verhaal op papier staan. Maar toen begon het natuurlijk pas.

Eenmaal thuis werd ik in beslag genomen door mijn verhuizing, dus het verhaal bleef een paar maanden liggen. Mark had alle tijd om het rustig te lezen en op zich in te laten werken. Voor hem was het toch wel heftig om alles weer op te rakelen. Nadat ik zijn eerste reactie had verwerkt, heb ik het aan Benjamin (mijn broer) gestuurd. Hij had aangeboden om feedback te geven, er zijn interessante paralellen met muziek als het gaat om verhaallijnen en spanningsbogen. Ik kreeg het eerste hoofdstuk terug voorzien van veel commentaar. Hij was niet verder gegaan omdat hij dacht dat ik hier wel mee verder kon voor de rest van het boek. Ik opende het bestand en sloot het meteen weer. Hellup! Op iedere pagina zoveel opmerkingen. Ik kreeg er buikpijn van. Een week later deed ik het zelfde. En zo duurde het een paar weken voordat ik zijn tips kon lezen. Die dag kreeg ik zelfs zin om er iets mee te doen. Ik wilde van dit verslag een roman maken. Ik wilde de lezer laten voelen wat de hoofdpersoon voelt, de onmacht, het onbegrip, de frustratie. Werk aan de winkel dus.

Dieper

Toen begon een periode van schrappen, herschrijven en structuur aanbrengen. De tweede versie was al stukken beter, maar er miste nog wat. Uiteindelijk heb ik nog heel wat uren met Mark doorgebracht om nog meer te horen over de periode voorafgaand aan het verhaal. Want je wil als lezer beter kunnen begrijpen hoe dit kan gebeuren. Ik kwam er achter dat ik daarvoor veel dieper moest gaan. Bij mezelf en bij Mark. Dat was een uitdaging voor ons beiden. En dat had tijd nodig. Soms even wegleggen en met andere dingen bezig zijn. Dan weer oppakken en er met nieuwe ogen naar kijken.

De acht mensen die het begin dit jaar hebben ‘proef’ gelezen kwamen allemaal met nuttige feedback. Ik had er zelfs geen moeite meer mee, dat was fijn. Het kwam misschien ook omdat ze overwegend positief waren, ze vonden het een spannend verhaal! Wauw, daar was ik heel blij mee, dat betekende dat ik al aardig ver was. De laatste versie is nog door drie mensen gelezen, die nog positiever waren. Het belangrijkste was de reactie van Mark: hij werd geraakt door het verhaal en was super blij met het resultaat. En nu geef ik er een klap op… Het is klaar.

Blote aap

Vandaag is de ISBN-aanvraag verstuurd en gisteren heeft de drukkerij de opdracht gekregen. Over enkele weken ligt er dus een boek met mijn naam erop. Natuurlijk ben ik apetrots. Tegelijkertijd voelt het heel bloot… Misschien is kwetsbaar een beter woord. Jeetje, wat is dit spannend!

 

P.S. reserveren kan nog steeds!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.